My God who is playing. André Van Eynthoeve / The Netherlands writes in Royal Dutch : Hoewel de topambtenaar Frank Dijsselbloem mij schriftelijk toestemming had kunnen verlenen om op een van de vleugels in het stadhuis te mogen spelen, deed dat heel spontaan de pas in functie getreden burgervader Rob van Gijzel.
Op een van die pianos componeerde ik gedurende maanden zo regelmatig tussen de middag de - Prelude 065/128 -
Speciaal voor 18 september 2009 heb ik me gezet aan dit muziekinstrument onder het toeziend oog van alle oud-burgemeesters, die daar uit eerbetoon hangen in olieverf met bijpassende lijst. Rein Welschen knipoogde vaak vanaf de stadhuismuur. Ook het spiedend oog van Dijsselbloem was alom aanwezig. Allereerst werd na enige tijd de eerste vleugel geplaatst achter een glazen wand. Voor een ras Eindhovenaar als ik niet toegankelijk. Vervolgens werd een kantinemedewerker gestuurd om te vertellen dat ik geen kopje koffie na afloop van mijn pianowerk meer mocht drinken in uw en mijn stadhuis. Dagen later griste deze Dijsselbloem een simpel informatieblaadje weg dat ik ter inzage gaf aan een balie-medewerkster. Dat bracht hij overigens, toen ik hem sommeerde, later met gehaaste spoed en met neergeslagen ogen terug. Tenslotte stuurde hij vanuit zijn vakantie-adres een ingehuurde bewakingsman op me af die me belette, terwijl applaus weerklonk van omstanders in het stadhuis, nog verder te spelen op de overgebleven piano. Het enige wat mijn burgervader Rob van Gijzel daarover te melden had, hij heeft me voor een gesprek van een half uur uitgenodigd op het Stadhuis, was: Dat hem het bericht had bereikt betreffende mijn gestelde vraag bij een pianohandel over het plaatsen van een witte vleugel op de eerste etage van het Stadhuis. Hoe ik op deze oppervlakkige opmerking schriftelijk heb gereageerd zal ik hier uit beleefdheid niet vermelden.