Η συζήτηση με τον Άλεξ ήτανε πάντα απολαυστική. Αυτήν την φορά όμως την καταευχαριστηθήκαμε. Ο Άλεξ είχε ένα ταλέντο, μια μαεστρία στο να κατευθύνει και να αλλάζει το ρυθμό της συζήτησης που δεν καταλάβαινες ορισμένες φορές πότε μιλάει σοβαρά και πότε κάνει πλάκα. Από το γέλιο και το χαβαλέ στα πιο σοβαρά θέματα σε χρόνο μηδέν! Ίσως γι’ αυτό να αποφασίσαμε όλη την συζήτηση που κάναμε μεταξύ μας, το μεσημέρι του Σαββάτου, να μην την μοντάρουμε και να σας την δώσουμε να την δείτε αυθεντική. Αυτό θα ήθελε και ο φίλος μας, ο Αλέξανδρος Ταξιλδάρης.
Ο Αλέξανδρος Ταξιλδάρης με την κληρονομιά του αργυρού μεταλλίου στην κολύμβηση, από τους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, απέδειξε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο, το πόσο σημαντικό είναι να αγωνίζεται κανείς για τη χώρα του και τι μπορεί πραγματικά να πετύχει όταν υπάρχει η δύναμη της θέλησης. Πριν αναχωρήσει για το Πεκίνο και μετά την προετοιμασία του στο Ηράκλειο Κρήτης, επισκέφθηκε για λίγες μέρες την Κομοτηνή και εμείς αδράξαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε μαζί του, να μοιραστούμε το πάθος και την αγωνία του λίγο πριν τους αγώνες.
Η συζήτηση δεν αφορούσε μόνο τους αγώνες της Παραολυμπιάδας, αλλά και το 2ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου που πραγματοποιήθηκε στο Λος Άντζελες, με την βράβευση της ταινίας «Ανάδυση» του Αλέξανδρου Παπανικολάου και της Έμιλυ Γιαννούκου, που εξιστορεί τον δρόμο προς το μετάλλιο του Άλεξ στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Μας διηγήθηκε τα ευτράπελα της βράβευσης (βραβείου κοινού για την ταινία) από τον Σάκη Ρουβά, που έψαχνε απεγνωσμένα να του δώσει το βραβείο και ο ίδιος ήτανε τουαλέτα!!! Μιλήσαμε για τις νέες τεχνολογίες και το πόσο μπορούν να βοηθήσουν τα άτομα με αναπηρία, για τις παρέες του, για το ατύχημα που είχε ο ίδιος, για το πόσο θεωρεί τον εαυτό του «ήρωα», για την αντιμετώπιση που έχει από τους τοπικούς φορείς, για την ιδέα του να ιδρύσει τον Σύλλογο για Άτομα με Κινητικά Προβλήματα «Περπατώ» και πολλά άλλα.