We kennen Armando (Amsterdam, 1929) als schilder en beeldhouwer. Hij werkte ook als journalist, dichter, performer, violist en bokser. Dit onvermoeibare multi-talent test met grote passie elk mogelijk materiaal; of het nu klanken, woorden of verf betreft.
Inmiddels is hij begin tachtig en vanuit alle vrijheid en ervaring werkt Armando aan een ultieme uitdaging: het schilderen op ‘gebrande aarde’. Hij wil weten wat er gebeurt met zijn kwetsbare glazuurtekeningen, verhit door temperaturen, heter dan het hellevuur.
In 2004 experimenteerde Armando al met keramiek, met schotels en ‘schalen’. In 2010 bezocht de kunstenaar het Princessehof. Daar raakte hij zo onder indruk van grote, beschilderde vazen dat hij de schotel voor de monumentale vaas verruilde. Wat daarvan het resultaat zou worden, lag nog in ‘t ongewisse. Maar dat de weg er naar toe spannend zou zijn, was van meet af aan duidelijk. Reden om het proces in een documentaire vast te leggen.
Aan de vorm van een vaas stelt Armando geen specifieke eisen, wel persoonlijke. Het belangrijkste criterium is dat hij er zin in krijgt om de rondingen van zo’n blanke vaas aan te vallen met een tekening vol passie en gevoel. Het kleurpalet wordt tot twee of drie kleuren beperkt: geen helder zwart, rood of blauw, maar enigszins vervuild. Hierdoor beschikken zij over een dramatische, tragische of imponerende kwaliteit.
Met zijn glazuurtekeningen wil Armando de conventionele contouren van de vaas vervormen op een voor hem typerende methode: met liefde. In alle rust past hij zijn aanval in zwart of rood toe, door het glazuur op de pot zacht met een kwast of vingers aan te brengen. Armando respecteert de autonomie van het glazuur en laat het zijn gang gaan. Al doende wordt de klassieke vaasvorm ongedaan gemaakt. Armando transformeert de vaas in een nieuwe realiteit, waar niets vanzelfsprekend is.

Loading more stuff…

Hmm…it looks like things are taking a while to load. Try again?

Loading videos…