Δράση εννέα φοιτητών του Μαθήματος Σχεδίου στο Festival Ταύρου 2011

Με αφορμή το Festival «Μουσική Εν Δυνάμει» του Δήμου Μοσχάτου – Ταύρου, που έγινε το διήμερο 5 και 6 Σεπτεμβρίου 2011 στο Πάρκο Ενόπλων Δυνάμεων Ταύρου, εννέα φοιτητές του κατ’ Επιλογή Μαθήματος του Σχεδίου της ΑΣΚΤ, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή τους Γιώργου Καζάζη, επενέβησαν στον δημόσιο αυτό χώρο, με την προοπτική να δημιουργήσουν ένα εκ νέου Εικ – Αστικό Τοπίο.

Αποφάσισαν να χωριστούν σε δύο ομάδες και να υλοποιήσουν δύο ιδέες.

Τα ερωτήματα που έθεσαν από την αρχή ήταν:

Τι είναι αυτό που κάνει το δημόσιο εικαστικό έργο, να διαφέρει από τις διακοσμητικού χαρακτήρα αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις σε κτίρια, πλατείες, πάρκα κλπ); Ο πειραματικός του χαρακτήρας και όχι η κατ’ ανάγκη διακοσμητική του ενσωμάτωση στον εκάστοτε δημόσιο χώρο.

Θέλουμε να ενσωματώσουμε ένα έργο στο τοπίο της πόλης, ή δημιουργούμε ένα έργο ανεξάρτητο από τον χώρο που το φιλοξενεί, κάνοντας διάλογο ή και αντίλογο με το αστικό τοπίο;

Στην προκειμένη περίπτωση η πρώτη ομάδα των φοιτητών (Αντώνης Αντζουλίδης, Δικαία Δεσποτάκη, Χριστίνα Λουκίδη, Φωτεινή Ματζόγλου, Σοφία Παπαδοπούλου και Άντα Πετρανάκη, οι αυτοαποκαλούμενοι ASFAx), προσπάθησαν να συνδιαλεχτούν με το φυσικό περιβάλλον του Πάρκου, χρησιμοποιώντας φυσικά υλικά (ίνες από μαλλί), δημιουργώντας πλέγματα (αραχνοειδείς δομές). Ο διάλογος αυτός έχει καθαρά εικαστικό χαρακτήρα. Εάν κοιτάξει ο θεατής δια μέσου αυτών των πλεγμάτων, βλέπει και διακρίνει μία άλλη πραγματικότητα, μία νέα εικόνα, που γεννιέται από την σύμπτωση ή μη, μεταξύ των κλαδιών και των ινών, ενισχύοντας την ποιητικότητα του χώρου.

Μία σχετικά αντίθετη περίπτωση θέασης του δημόσιου χώρου, είναι η επέμβαση της δεύτερης ομάδας φοιτητών (Κώστας Λαλές, Πέτρος Λαλές και Φάτμα Μεμέτογλου). Ενώ η προηγούμενη ομάδα προσπάθησε να ενσωματώσει το έργο της στο φυσικό περιβάλλον, οι τρείς αυτοί φοιτητές επιβλήθηκαν στον χώρο χρωματίζοντας μία συστοιχία από 16 μεγάλους κύβους μπετόν, σε συγκεκριμένο χρωματικό ρυθμό. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα είδος «μουσικής αντίθεσης» με τον υπάρχοντα μονοτονικό – μονοχρωματικό χώρο.

Πιστεύω ότι και οι εννέα αυτοί φοιτητές μέσα από τα πειραματικού χαρακτήρα έργα που δημιούργησαν κατάφεραν ενεργοποιήσουν την σχέση προσωπικού – βιωματικού τοπίου με το δημόσιο, μέσα από την ανταλλαγή της μνήμης του ενός, με την μνήμη του άλλου.

Σίγουρα θα οργανώσουμε και καινούριες αντίστοιχες προσπάθειες, γιατί στην αστάθεια και την ένδεια που ζούμε εν μέσω οικονομικής κρίσης, η τέχνη μπορεί να αποτελεί σταθερή αξία και πηγή πνευματικής τροφής.

Άλλωστε όπως λέει και η φοιτήτρια Σοφία Παπαδοπούλου: «H συσπείρωση των ατόμων σε ομάδες, αν και ξεκινά συνήθως με αφορμή τις απόψεις τους, καθρεπτίζει ωστόσο μια πλατιά κοινωνική αναγκαιότητα, ένα φαινόμενο που παρουσιάζεται σε περιόδους γενικών ανακατατάξεων. Για να μπορέσουν οι απόψεις αυτές, να βρουν διέξοδο και να παίξουν το ρόλο τους στην διαμόρφωση μιας νέας αισθητικής αντίληψης, είναι απαραίτητη η δημιουργία εικαστικών έργων σε χώρους όπου η προσέλευση του κόσμου είναι αθρόα και ελεύθερη.
Τέτοιου είδους παρεμβάσεις ελπίζουμε να αποτελέσουν ένα σημαντικό ερέθισμα, ένα απαραίτητο αντίλογο στον πολιτιστικό μονόλογο της εποχής μας.»

Loading more stuff…

Hmm…it looks like things are taking a while to load. Try again?

Loading videos…