Een voor een vielen ze naar beneden, als dwarrelende blaadjes aan een boom, de tijdelijk herrezen doden van Elizabeth Heyert. Aan touwtjes hingen ze bigger then life, maar bij aanraking gleden ze terug naar hun rustpostitie. Alsof ze zeggen wilden: laat me rusten, laat me reizen naar de andere dimensie daar waar je alleen kunt komen met je ogen dicht zonder blozende blikken van kloppende harten.

Verder op de vernissage: oefening kistliggen met kistkiekjes. Vrolijke Ghanese objectkisten en door kunstenaars gecostumisede Poolse kartonkisten. Voor ieder wat wils. Doe je eigen ding, doe je eigen dood.