20minutes is probably too long to be entertaining, but hey this is an experiment. :)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
The text. :)

20 Minutter - Numero uno :)

(Er dette et tema som engasjerer deg sterkt , vil det også skape motivasjon og besluttsomhet i vanskelige perioder.)

Skriv. Skriv sa han til pennen sin inni og uttav seg. Det var ikkje måte på desperasjon han klarte å fremkalle i den lille romjollen som han nå lå og vogget i. Merkur var i ebbing, og mars var det for lengst for seint for. Venus var tilbake. Alle dei gamle var tilbake. Ingen hadde trodd han. Han tok ein pause i frå den febrilske skrivingen, med ein manisk latter. Før han fortsette leitingen vidare under ein lett humrende bris.

Romjollen vugget så fint I stjernestøvet. Nedenfor var det ingenting. Det var som eit hav, der havet manglet og ein kun såg ei tynn overflate som eit oljelag gli over toppen. "Argh, eit kongerike for papir og ein blyant," sa Memo fullt klar over sin eigen floskel av ein klisje.

Alt skrivematerialet hans var tapt i den siste kampen. Det hadde gått akkurat, det hadde vore akkurat nok skyts. Memo måtte sei at romjollen var ganske sparsommelig utstyrt. Plass til to maks. Hadde han hatt litt betre tid på seg så skulle han ha skrivd noko betre fram. "Sukk." Memo, trekk på skuldrene før han tek til å sjå under den eine sittjebjelka som er i romjolla. Aha! Ein flik av ein merkelapp med instruksjonar for korleis ein best skal vaske romjolla. "Den kan eg bruke." Memo river av den lille fliken, som bør for all del ha nok plass. Kor mykje plass var det? Kanskje berre nok til to-tre ord, det må holde.

Memo mikser pennen i overflaten utenfor båten. Det er dørgande stille idet han gjer det. Det er ein matt glød i frå verdenen rundt han. Eit slikt lys som såvidt kaster skygger, om det var noken, Memo var for oppslukt. Dette måtte gå på fyrste forsøk. To ord, kom igjen nå. Det er for tidligt til at dette skal ta slutt slik.

Sand - Kjærlighet.

Båten treff grunn med eit, "trsh." Den plutselige solen blendet Memo for ein augenblink og han kunne merke at varmen var på veg til å bli uutholdelig raskt. Det var sand så langt augo kunne sjå. "Hmm. Her betre enn ingen stadar." Romjolla var særs lett, lett nok til å snus på hovudet og bærast som eit slags forvokst skilpadde skjold. Memo tok av seg nærast alle klerne, foruten underbuksa og la det fint over ryggen på skillpaddeskjoldet sitt, båten sin, før han la på veg bortover.

Tenk. Alle som gjekk tapt i fyrste bevegelsen av fienden. Det var for grusomt til å ta innover seg. Han kunne ikkje vere sikker på at dei var fortapt eller om at det kun var han som fortapt. Kanskje eksisterte alle venene hans lukkeleg ein stad. Ein stad som han verken kunne finne eller mane fram. Sanden var heldigvis tettpakka under føtene hans. Rart i grunn, men det gjorde det lettare å ferdast. For eit kjedeleg landskap. "Hadde eg hatt meir enn ein flik av papir så hadde eg skapt ein skikkeleg verd." Det var då det slo han. "For helvete, dette er jo sand!" Memo kasta båten til side, "på tide å skrive eit epos i sanden." Dette skal bli ein helsikes svær verd skrevet i sand. Kanskje så svær at eg vil finne til

Loading more stuff…

Hmm…it looks like things are taking a while to load. Try again?

Loading videos…