W 25. tece „Pressji” wprowadziliśmy rozróżnienie na homo- i heterointelektualizm. Homointelektualizm polega na intelektualnym nastawieniu na to, co podobne, na utwierdzaniu swojej tożsamości przez rytualne powtarzanie tych samych twierdzeń. Heterointelektualizm natomiast kieruje się ku temu, co inne, dąży do autentycznej wymiany memów i intelektualnej prokreacji. Homointelektualizm potępia i utożsamia ze sobą wszystko to, co różne od niego; heterointelektualizm przeciwnie, z zainteresowaniem odnosi się do odmienności i potrafi dostrzec różnice między obcymi ideami.

Nie chcemy tylko dyskutować o wystawie, nie zaproponujemy też jakiejś ogólnej wizji stosunku konserwatyzmu do sztuki współczesnej. Chcielibyśmy po prostu pokazać na kilku przykładach, jak sztuka współczesna może być postrzegana z tej drugiej strony. To będzie z naszej strony próba heterointelektualizmu.

Program:

Łukasz Gazur, Dlaczego prawica w Polsce przegrała bitwę o sztukę współczesną?

Jakub Moroz, Powrót wielkiej sztuki romantycznej? Pogrzeb Lecha Kaczyńskiego jako społeczny performens.

Dawid Wildstein, Holocaust jako narzędzie sztuki współczesnej. Niszczenie realności w imię manipulacji i hermetyczności.

Łukasz Białkowski, „Wolność twórcza” i Kantowska figura geniusza.

Paweł Rojek, Konserwatywna awangarda. Projekt estetyczno-polityczny.

Loading more stuff…

Hmm…it looks like things are taking a while to load. Try again?

Loading videos…