Sultanahmet'te Hilmi Bulunmaz da şiir okudu!


Sultanahmet'i şiirlerimizle işgal ettik!


Sosyalist sanat duyarlılığı oluşturmak için kurulan Sanat Cephesi'nin düzenlediği Sultanahmet Babıali Şenliği'ndeki Şiir Dinletisi'ne Kemâl Kök, İsmail Hardal, Meral Kaşoturacak, Bülent Aydemir, Nevzat Oğuz, Coşkun Selim İnce'nin yanı sıra, OYUN dergisi sahibi, Bulunmaz Tiyatro yöneticisi, sosyalist tiyatro sanatçısı, ressam, yazar ve şair Hüseyin Hilmi Bulunmaz da katıldı.

6 Haziran 2009'da gerçekleştirilen Şiir Dinletisi, yoğun bir ilgiyle izlendi. Hilmi Bulunmaz, tüm etkinliklerin mikrofonla ancak duyulabildiği bir ortamda, en çok bilinen şiiri "yalnızlığın hüznü"nü ezbere ve gayet anlaşılır bir biçimde, hem de mikrofonsuz olarak okuduğunda, katışıksız insan sesine hasret kalmış "yoldan geçen" insanların bir an donup kalmasına neden oldu. Bulunmaz'ın şiirini derin bir sessizlik içerisinde dinlemek için donup kalanlar, Sultanahmet'in şiirle işgale uğradığının somut kanıtıydılar. Babıali Şenliği'ni gezmeye gelenlerin yanı sıra, akşam namazına yetişmek için koşturanların bile, hem de Sultanahmet Camii'ne on adım kalmışken ve müezzinin okuduğu ezan sesinin tınılarının titreşimi sona ermemişken, şiirin sonuna dek bitmesini bekleyip daha sonra yollarına devam etmeleri, "yalnızlığın hüznü" şiirinin gücünü bir kez daha kanıtladı. Şiirin bitiminde uzun ve güçlü bir alkış koparan "izleyiciler", çok kısa da olsa, şiirin verdiği coşkuyla "başkalaşmış" olmanın tatlı huzurunu yaşadılar. (6 Haziran 2009 / HB)

***

yalnızlığın hüznü


hilmi bulunmaz
8 nisan 2006


bilir misin
şiir yazmak için
yalnızlık gerekir
hüznün diğer adı yalnızlık
oysa ne de çok severler seni
paylaşmak isterler düşünü
üç kişiye değil
topluma döndüğün için yüzünü
tek başına yürürsün

bilir misin
giacomo leopardi nasıl yazardı
ve neden otuz dokuzunda girdi toprağa
beş bin dizelik yalnızlığıyla nasıl girdi
ve neden italyanlar şair babamız derdi
yalnızlık yazgısıydı giacomonun
topluma döndüğü için yüzünü
tek başına yürüdü

bilir misin
neden acı çekiyorum ben
etimden et koparıyorlar
beni her gün yeniden vuruyorlar
sanılmasın uzağım halkıma
bilirim halk yaşamaz beyoğlunda
benim yaşadığımı mı sanırsın
topluma döndüğüm için yüzümü
tek başıma yürürüm

bilir misin
giacomo leopardi benim de babamdı
babamı çok sevmeme karşın babamdı
ama ben geçtim onun yaşını
hâlâ ulaşamadım beş bin dizelik yalnızlığa
umudum solmadı henüz
artıyor gün be gün
topluma döndüğüm için yüzümü
tek başıma yürürüm