Kendini anlatmak mümkündür.
Hatta en çok bunu yaparız yaşarken. Çünkü bir şeyi nasıl yaptığımız, nasıl yapmak istediğimiz bizi anlatır. Yani daha hiç anlatmaya başlamadan bir sürü şeyi ötekilere aktarırız.Birbirimiz hakkında daha hiç konuşmadan bildiklerimiz bunlardır.
Öte yandan sadece söze dayanan bir kendini anlatma da mümkündür. Bazen başka yol da kalmaz; Bir tren kompartımanında yan yana oturup da sohbeti ilerletmek isteyen iki insanın birbirlerine hızlı hızlı birbirlerini anlatması gibi, ya da mesela hastane koridorunda sabahı bekleyen iki kişinin hızlı tanışma çabası gibi.
Bu durumlarda tanışıklığı zorlayan ve anlatma çabasını uyaran, tarafları etkilemekte olan ortak deneyimdir (Uzun yol, sıkılma korkusu, korkarak beklenen tedavi ..vs.)
Bu türden bir kendini anlatma ve karşıdakini tanıma deneyimi yaşayanlar, bu hiç tanımadıkları insanla aralarında geçen konuşmanın beklenmedik samimiyeti ve konuşurken daha önce hissetmedikleri bir özgürlük duygusunu ürpererek fark ederler.