I'm a videoeditor of Galicia...
I love garage punk, Cervantes, comer lacon'n'grelos, o hardcore punk, o hardcore rap, as montaxes de Eisenstein, as teorías da Escola de Frankfurt e o situacionismo, tocar o meu Musicman, Fame Neghra, Siniestro Total e Radio Oceano, ver cousas do Peckinpah, algunhas das reflexións do Otero Pedrayo, escoitar Punk Rock, ir a Portugal a comer o Bacallao, as imaxes que sacaba o Cappa, cousiñas do Arthur Penn, fartarme de Caldo Galego os días de frío, calquera cousa do Iggy Pop and the Stooges, ler ao Adorno aínda que non o comprenda, tampouco comprendo a Cypress Hill e Public Enemy pero flípanme. O meu baixo máis sexy o Fender Precision Special do 82, as imaxes cotiáns de Nam Goldin, o surrealismo -tan realista- de Buñuel, debuxos e cousas do Castelao, o desprezo ao poder de Bakunin, a transcendencia de Tarkovsky, as verdades que o Chomsky escupe á democracia ianqui, o Che, o impresionante sabor do Wasabi, adoro os bulldogs, estou namorado dos amplis de Ampeg e SWR, escoitar a Social Distortion e Mike Ness, Guy Debord, a imaxinación de Dostoievsky, os cans sabuesos, o espíritu transgresor do Cassavettes, comer churrasco mesturado (porco e tenreira), tomar a mellor cervexa do mundo: Estrella de Galicia; ver unha e outra vez: Pat Garret and Billy the Kid, escoitar Bad Brains, the Pixies, ver O Espíritu da Colmena, e rematar bailando pogo na casiña (ou fóra dela) a ritmo de Comeback Kid, Earth Crises, Terror ou Born from Pain. Hai cousas ke tamén me motivan como a delicadeza das fotiñas de Mapplethorpe, ler e ver cousas feitas por WalterMurch, Pepe Salcedo, Thelma Schoonmaker... Darlle ao play e que soe Agnostic Front, Madball, Frank T, Sick of It All, All, Bad Religion, NOFX, Doble V, Dios ke te Crew ou Tote King. Oir todo iston no meu vellote ampli marantz de 34 anos... Gosto da queimada e o licor café, as estudiadas imaxes de Victor Erice ou o noso Carlos Velo, a narrativa de Méndez Ferrín e Anxel Fole, a imaxinación de Cunqueiro, a tranquilidade de Berrogüetto, a empanada de bacallao con pasas, Sokurov e a súa imaxinería, as filloas de sangue. Ver concertos como o Resurrection Fest. Esocitar cousiñas d'akí como os Twenty Fighters e Sem Resposta. A rabia que lle poñen os Onyx, Nas, Ice Cube... Tamén a brutalidade de Charlie Parker, de Charlie Hadden, de Charles Mingus... De cando en vez non me decido se Mencia, Albariño, ou Godello -ou un ronciño. Case todo dos 7 Seconds, Snapcase, Refused, Downset, Misery Signals, Sepultura ou VOD...