"Παίζει, γελάει, κλαίει, φιλάει, κόβει το χέρι του για πλάκα, πετάει πέτρες, χαϊδεύει, τραγουδάει, φωνάζει, θυμώνει, καπνίζει κρυφά και φανερά, σφυρίζει στα περιστέρια, δουλεύει, είναι μικρό, είναι μεγάλο, έχει εμπιστοσύνη, έχει ανοιχτή καρδιά, ματώνει, τρέχει στην μαμά , είναι μαμά, είναι μπαμπάς, είναι παιδί, πηγαίνει πέρα δώθε. Εξαντλείται? αρκείται στο εφήμερο".
Αν παίξεις μπάλα μαζί της με το κουφάρι ενός ζώου, αν σκαρφαλώσετε στην ίδια σκαλωσιά και 'συ δεν μπορείς κι αυτή γελάει, αν της μάθεις ένα τραγούδι, αν σου μάθει ένα τραγούδι, αν φας μαζί της σουβλάκια, αν σου μαζέψει ξύλα για ν'ανάψετε τη σόμπα, αν κάτσεις να σου πλέξει τα μαλλιά, αν της βάλεις ένα κίτρινο λουλούδι στα δικά της, αν της τραβήξεις τα χέρια απ'τα σκουριασμένα σίδερα κι αυτή σε κοιτάξει με απορία, αν σουλατσάρετε παρέα εκατό φορές στον ίδιο δρόμο γιατί δεν έχει άλλον, αν πας να την μαζέψεις απ'τη βροχή γιατί μούλιασαν τα ρούχα της κι ας είναι συνήθειο γι'αυτή, αν της τσιμπήσεις τα μάγουλα, αν γύρει το κεφάλι της έτσι απλά πάνω στον ώμο σου,αν την περιμένεις πως και πως να σου χτυπήσει την πόρτα το πρωί για να περάσεις τη μέρα σου μαζί της, κι αν σε περιμένει στο παράθυρο του αυτοκινήτου να σε αποχαιρετήσει λυπημένη τότε εσύ θα φύγεις χαρούμενη γιατί σου γνώρισε έναν "τόπο" όπου ο φόβος δεν υπάρχει. Σ'ευχαριστώ, Χατιέ...
